☞ ... JAK SIEBIE SAMEGO

TRZEBA SIEBIE POLUBIĆ. 

Bo były w Kościele rozmaite 

herezje, które głosiły pogardę 

dla siebie samego,

dla swojego ciała 

i swojej przyziemnej duszy

a trzeba siebie polubić

Jesteś dziełem Bożym.

Jesteś synem Ojca.

Jeżeli Bóg cię kocha to i ty 

pokochaj siebie choć trochę.

Nie bij się bez przerwy w piersi

wpatrując się w swoje grzechy,

głupotę, upadki, potknięcia, słabości,

wady, ułomności.

Doceń swoje dobre czyny
i swoje dobre życie,
pracę, którą wykonujesz, powołanie,
do którego Bóg cię wezwał.

Miej swoje drobne radości,
drobne satysfakcje.
Ciesz się swoimi osiągnięciami,
sukcesami, zdobyczami.
Ciesz się, gdy ci się coś uda.
Nie bój się, nie uważaj, że to pycha,
próżność i pokusa szatana.
 

Umiej powiedzieć sobie,
że nie na darmo żyjesz,
że coś w ten świat wnosisz,
że jakoś ludziom służysz.

ks. Mieczysław Maliński:
"Okruchy miłości"

"Aby żyć w zgodzie z innymi,
człowiek musi najpierw
pogodzić się z samym sobą."

- ks. Jan Twardowski

 

 

 

 

 

 
"Miłość do siebie sprawia, że potrafisz cieszyć się swoją obecnością.
Cieszysz się na widok odbicia swojej twarzy w lustrze, a twój szczery uśmiech podkreśla wewnętrzne i zewnętrzne piękno. Miłość do siebie powoduje, iż nie musisz podążać za fałszywym obrazem doskonałości – nie potrzebujesz już udowadniać sobie, że jesteś wystarczająco dobry, by otrzymać miłość.
Odczuwając miłość do siebie, nie musisz już żyć wedle opinii i sądów innych ludzi,
nie potrzebujesz ich, by akceptowali cię lub prawili ci komplementy
– teraz bowiem wiesz, kim naprawdę jesteś.
Nie lękasz się też dzielić miłości z innymi, gdyż twoje serce jest otwarte na bliźniego".

- Don Miguel Ruiz

 

Współczesna psychologia powtarza jak mantrę: „Musisz najpierw pokochać siebie”….

Z kolei na ambonie często słyszymy o ofierze, krzyżu i dawanym bezinteresownie życiu. Łatwo tu o wniosek, że te dwa światy stoją ze sobą w sprzeczności.

No właśnie? Czy chrześcijanin powinien najpierw „pokochać siebie”?  …A może to sprzeczne z Ewangelią?

Jak do tego podejść?

To bardzo złożony temat, ale chciałem tylko lekko go zarysować bo sam wiele razy się nad tym zastanawiałem. 

Uważam, że te stwierdzenia są prawdziwe i jak to zwykle w życiu bywa po prostu dopełniają się pod warunkiem, że dobrze je zrozumiemy.

Jeden z moich ulubionych biblistów i teologów Silvano Fausti często powtarzał, że nie można dać tego czego nie posiadamy. Dlatego też Bóg nie wymaga od nas tego czego sam nam nie dał lub czego nie mamy. 

Oczywiste, że Ewangelia nie wzywa do pogardy samego siebie. Przykazanie miłości jasno stwierdza: „Miłuj bliźniego swego jak siebie samego”. Jezus wyraźnie zakłada, że szacunek do własnego życia jest naturalnym punktem odniesienia. Jeżeli nie dbam o swoje zdrowie, psychikę i granice, moja „ofiarność” dla innych szybko zamieni się w wypalenie, rozgoryczenie albo nieświadomą manipulację („ja się dla was tak poświęcam...”). Wracając więc nie mogę dać czegoś, czego nie posiadam. 

Egoizm skupia człowieka na sobie i czyni go pępkiem świata. Chrześcijańska miłość własna polega na czymś zupełnie innym. To jest właśnie przyjęcie prawdy o swojej godności. Oznacza to zobaczenie siebie oczami Boga jako kogoś bezcennego, chcianego i kochanego. 

Kiedy Jezus mówi o oddaniu życia za przyjaciół (J 15, 13), nie nawołuje do autodestrukcji. Chrystus oddaje życie, bo je naprawdę posiada. On ma w sobie pełnię, moc i miłość, a nie przymus czy lęk. Wprost mówi o tym w Ewangelii: „Nikt Mi go [życia] nie zabiera, lecz Ja sam z siebie je oddaję. Mam moc je oddać i mam moc je znów odzyskać” (J 10, 18).

Powtórzę, żeby coś oddać, muszę to najpierw posiadać i cenić. Wolność i świadomość własnej wartości dają miłości moc. Gdy mam w sobie miłość, szacunek i pokój, mam czym obdarowywać innych. 

Po prostu mogę właściwie dać swoje życie, kiedy je w pełni posiadam i znam swoją wartość przed Bogiem. 

To oczywiście wiąże się z umiejętnością zadbania o siebie. Sam Jezus odchodził na miejsce osobne, by odpocząć i pomodlić się i napełnić obecnością Ojca (Jego miłością). Znał swoje granice. Jednak jak uznał, że to potrzebne działał natychmiast. Jedno nie wykluczało drugiego. Rozeznawał co ma czynić w danej sytuacji i za tym szedł.

Zdrowa miłość własna nie jest celem samym w sobie, ale jest ważnym fundamentem. 

Złe pojęcie miłości własnej staje się egoizmem: „Liczę się tylko ja”. 

Złe pojęcie bezinteresowności (fałszywej pokory)  staje się samowyniszczeniem: „Ja się nie liczę”. 

Ewangelia przynosi równowagę: „Liczą się inni, a ja jestem wystarczająco cenny, by dać im to, co mam najlepszego”.

Jak to wygląda w praktyce?

Daje innym swój czas, uwagę i siły, bo chce, a nie dlatego, że boję się ich reakcji. Moje „tak” jest mocne i szczere właśnie dlatego, że stać mnie czasem na odpowiedzialne „nie”.

Rozumiem, że moje ciało, psychika i duch są talentami powierzonymi przez Boga. Jezus odpoczywał, uciekał od tłumów, gdy potrzebował modlitwy, i spał w łodzi podczas burzy. Dbanie o sen, zdrowie czy spokój serca nie jest egoizmem, ale jest odpowiedzialnością za to, bym mógł dalej służyć.

Znam swoją wartość w Bogu, więc nie muszę „kupować” miłości ani akceptacji innych ludzi poprzez nadmierne poświęcanie się. Daje z obfitości, a nie z braku. 

…Przynajmniej staram się bo wiadomo to jest ciągłe dążenie. Czasem upadam, powstaje, gubię się, powracam i odnajduje w Bogu. 

Kiedy poświęcam się bezmyślnie i wyniszczam samego siebie, nie jestem w stanie dać innym nic wartościowego. Co najwyżej własne wyczerpanie, frustracje lub ból.

Spróbuję podać przykład … Wyobraźmy sobie prostą sytuację… Wracam po skrajnie wyczerpującym tygodniu i naprawdę nie mam już sił. Późnym wieczorem dzwoni znajomy z prośbą o pomoc w sprawie, która spokojnie może poczekać.

Egoizm odrzuci go od razu z czystego wygodnictwa. Z kolei „bezinteresowność”, za którą tak naprawdę kryje się lęk lub poczucie winy, każe mi pomagać resztkami sił. Efekt? Wnoszę w tę relację jedynie pośpiech, napięcie i rozdrażnienie.

Dojrzała miłość potrafi stanąć w prawdzie. Powie szczerze: „Bardzo chcę ci pomóc,, ale jestem dziś wykończony. Prześpię noc i zajmiemy się tym jutro dobrze?”.

O ile nie mamy do czynienia ze stanem wyższej konieczności, który wymaga natychmiastowej ofiary z siebie, prawdziwa dojrzałość kieruje się mądrą roztropnością.

Chwilowa odmowa nie jest ucieczką od krzyża ani brakiem miłości. To odpowiedzialność za to, by ofiarować drugiemu człowiekowi całą swoją obecność, zamiast karmić go resztkami własnego wyczerpania.

Na koniec powiem w ten sposób, że pokochać siebie to tak naprawdę pozwolić Bogu się ukochać… i to już kolejny temat… myślę, że na teraz to wystarczy…

Oczywiście to zaledwie skromny wycinek tak złożonego tematu i krótka refleksja, do której sam wciąż dorastam i którą chciałem się z Wami podzielić. Z pewnością można i warto ten wątek pogłębiać z wielu innych stron.

A jak Wy na to patrzycie w swoim życiu? 

Brat Łukasz

Idź do źródła

✒Jak-kochac-uczciwie-siebie-samego

Nie odkładają siebie 

na później...

 

 ✒Najpierw-pokocham-siebie.html

 

“Pokochaj siebie, bo jeśli nie pokochasz siebie,

nie pokocha Cię nikt inny.

Nie możesz kochać kogoś, kto nienawidzi siebie"

- Osho

"Wymagająca miłość siebie

rodzi prawdziwą miłość

do każdego człowieka"

🍃 


"Bardzo ważne jest to,

co mówisz do innych,
ale znacznie ważniejsze jest to,
co mówisz do siebie."

- n.n.

– Dlaczego wszyscy tutaj są tak szczęśliwi
, a ja nie?
– Dlatego, że nauczyli się widzieć dobro i piękno wszędzie – odparł mistrz.
– Dlaczego więc ja nie widzę
wszędzie dobra i piękna?
– Dlatego, że nie możesz widzieć na zewnątrz siebie tego, czego nie widzisz w sobie.

- Anthony de Mello

                   

"Kochać siebie –
to początek ro­man­su na całe życie.”

– Oscar Wilde

 

"Kochać siebie… nie oznacza

bycia pochłoniętym sobą,

bycia narcystycznym czy pomijania innych.

Raczej oznacza witanie siebie

jako honorowego gościa w swoim sercu,

gościa godnego szacunku,

sympatycznego towarzysza.” 

-  Margo Anand

 

“Jeśli nie kochasz siebie,

nie możesz kochać innych.

Nie będziesz w stanie kochać innych.

Jeśli nie masz dla siebie współczucia,

to nie jesteś w stanie rozwinąć

współczucia dla innych.” 

 - Dalailama

 
“Zawsze bądź pierwszą wersją siebie

zamiast być drugą wersją kogoś innego.” 

-  Judy Garland

 

"Gdybyśmy traktowali INNYCH LUDZI tak,

jak traktujemy SAMYCH SIEBIE,

poszlibyśmy do więzienia." 

-  Michael Randolph

 

“Twoja relacja z samym sobą nadaje ton

każdej innej relacji, którą posiadasz.” 

-  Robert Holden

                  

"Gdy kochasz siebie,

masz fundament, by kochać innych.

Wtedy ta miłość nie jest ucieczką od samego siebie 

i próbą szukania dopełnienia,

ale wynika z twojej pełni."

- Piotr Zawadzki

“Moje życie nie należy do innych.

Nie jestem tu, na ziemi, po to

aby sprostać oczekiwaniom kogoś innego.” 

- Ram Dass

🍃




"Dokądkolwiek się udasz, 

nie uciekniesz przed sobą".

 

 -  James Conroyd Martin

“Krytykowałeś siebie przez lata i nie zadziałało.
Spróbuj zaakceptować siebie
i zobacz co się stanie.” 

-  Louise L. Hay

  

"Jeżeli chcesz kochać świat,
zbawiać go i karmić,

to wspaniale.
Lecz najpierw pokochaj i nakarm siebie"

– Stuart Wilde

JESTEŚ CUDEM!  :)

Ps 139,14

Dziękuję Ci, że mnie stworzyłeś tak cudownie,
godne podziwu są Twoje dzieła.

 

 

PS

 

PATRZ TAKŻE:

🖱 https://nowaja1122.blogspot.com/2019/10/miosc.html